Σαπουνίδες Νήσοι

Στις Σαπουνίδες Νήσους εξαγοράζω τη γαλήνη μου
βράδυ Σαββάτου

Με σπατάλη ζεστού νερού σε υπερχειλίζουσα μπανιέρα
πληρώνω
και με το μεθύσι του ροδάκινου για άρωμα
...................Bob Marley και βλέφαρα ερμητικά κλειστά

Μάταια αναζητάς το ασάλευτο του νου
άμπωτη και παλίρροια
.................. ως και στη μπανιέρα αναπόφευκτες
όσο με το διάφραγμα ρυθμικά ανασαίνεις
.................. τη μάζα εκτοπίζοντας, με αέρα

Κι ακόμα κάτι:
στην αναζήτηση της ησυχίας ματαιοπονείς και πάλι`
με τα αυτιά να βαπτίζονται στον προσωπικό σου Ιορδάνη
φτάνεις τρία πατώματα κάτω
.................. μη-με-λησμόνει, ύδωρ, ως μέσο διάδοσης του ήχου

Καθώς τα άκρα μου ζαρώνουν
μουλιάζω σαν έμβρυο στον πλακούντα
συρρικνώνομαι

- για να μπορώ να αναδιπλώνομαι

To be thought before bed time...

• Should I give everything away and live the world as a beggar?
• Does my car know me?
• AM I MUSICALLY HOMELESS?
• Can a ghost see me?
• Who owns Paris?
• How much resistance can truth take?
• IS SEVEN A LOT?
• Should I fly to India in a balloon?
• Should I pay less attention to my feelings?
• Can't I see a sign behind every corner?
• Is it dangerous to dream of another life all the time?
• HAVE I EVER BEEN COMPLETELY AWAKE?
• Should I be put in chains?
• D o e s a g h o s t d r i v e m y c a r a t n i g h t ?
• Should I swallow less?
• Am I somebody else in private?
• Is resistance useless?
• A M I A H O T E L ?
• Should I visit alien galaxies in my spaceship?
• Is everything drifting away?
• IS EVERYTHING FLUID?
• Would anybody look for me if I disappeared?
• Am I abusing my powers?
• Does being tired help to understand secret messages?
• IS MY MIRROR ENOUGH CONTACT WITH THE OUTSIDE WORLD?
• Should I crawl to my bed and stop producing things all the time?
• Am I slowly losing my mind?
• ARE PEOPLE FLOWERS?
• Why is everything so far away?
• ... CAN EVERYTHING BE THOUGHT??...
  
  From the work Questions 1981-2002. Fischli & Weiss.See 2nd floor - C in Monument-to-Now art exhibition

[The questions are projected with successive (and sometimes fading or simultaneous) slides on the wall of that sombre room like thoughts that could derive from the ... tiny bed, while music fragments of different types 'dress' the atmosphere. Introvert.]

Conceptualize the shadows ;-)

.....

Dirty White Trash (with Gulls). 1998 .................(shame on me, I forgot to keep

Tim Noble & Sue Webster. ............................notes for this work & its artists)

These two works are exhibited in different floors at the Monument-to-Now art exhibition. It is as if there is no connection between them. Nevertheless one can feel a kind of continuity including in the same unity even the work whose photo is presented in the previous post; a periodical repetition of the same idea that is emphasized each time in different ways.

It is not only a matter of similar technique - which is by itself something original and a smart, I would say. More than that is a matter of symbolism. I was thinking about several ways of 'reading' (interpreting) the three works. The kaleidoscope of binarism has many aspects.

One approach could remark the three different stages of human relations: being alone (photo of previous post), being apart (dirty white trash), coming together (the third one). The binarism refers not only to the system (is it a really binary one after all?) 'man / woman', but also to the dual perception of space 'foreground / background' <=> 'things (in first plan) / human figures (in second plan)' <=> 'real (aptable things in first plan) <=> unreal (shadows in a second plan)'. One step further, we could make several associations not only between the human figures of the three works but also between the three diverse things in each foreground; that is, fragments of machinery <=> garbage <=> money!

Even worse when one takes account of a fictitious continuity of the works - as if it were series. Like that the being-alone-stage does bring us associations of the fragments of machinery which have no soul or which sell our soul but in the same time this, as a unity is just a chain of a triple system. In the same spirit the being-apart-stage feels like garbage - or does it derives from the consumarism of society and becomes its garbage? - but as a whole such behaves as another chain of the system. For the money thing... I guess, no explanation is needed.

Just some ideas. Or else it' s all about how art can stimulate your inner mechanism - spiritualize, conceptualize, sensualize...

PS: Don't miss (in the website) the virtual tour all around the rooms of the gallery

Monument to Now

Tim Noble & Sue Webster. He / She. 2003

Μετά την Outlook το χάος.

Βλέπετε το περιβόητο έργο με το σπέρμα και το σταυρό μάς έκανε όλους ειδήμονες στα ζητήματα περί τέχνης. Δηλώσεις επί δηλώσεων για την ελευθερία της έκφρασης και τη λογοκρισία. Δηλώσεις του τάδε μουσικοσυνθέτη, του δίνα ζωγράφου. Δηλώσεις του τότε υπουργού πολιτισμού Βενιζέλου για την οριστική απόσυρση του έργου από την έκθεση διότι «στην έκθεση περιλαμβάνεται έργο Βέλγου καλλιτέχνη που προκάλεσε ήδη έντονες αντιδράσεις ως προσβλητικό του σταυρού, δηλαδή του συμβόλου της Χριστιανικής Θρησκείας» - ήτοι... εθνικό μας σύμβολο. Και συνεχίζει το άρθρο του in.gr (για να σας θυμίσω τα τότε συμβάντα):

«Η έντονη συζήτηση που προκλήθηκε τείνει να επισκιάσει την ουσία της έκθεσης και να παρεμποδίσει την επαφή του ευρύτερου κοινού με την σύγχρονη τέχνη» σημειώνει ο υπουργός Πολιτισμού, τονίζοντας ότι «στόχος όμως της έκθεσης Outlook ήταν ακριβώς να είναι αντιπροσωπευτική των διεθνών ρευμάτων και να προκαλέσει το γνήσιο ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού για την σύγχρονη τέχνη».

Και συνέρρεαν τα πλήθη να προλάβουν να δουν το έργο πριν την αποκαθήλωσή του. Και επισκέπτονταν τα σχολιαρόπουλα την περιβόητη έκθεση προκειμένου να ενδυναμώσουν την καλλιτεχνική τους παιδεία. Εν τέλει, μπορεί η έντονη συζήτηση να επισκίασε την ουσία της έκθεσης, πάντως την επαφή του ευρύτερου κοινού με την σύγχρονη τέχνη δεν την παρεμπόδισε. Κάθε άλλο.

Τι μύγα με τσίμπησε και τα σκαλίζω τώρα αυτά, ε; - θα λέτε.
Η μύγα ήταν στη λίστα πολιστικάδρώμεναπουδεθέλωναχάσω από το καλοκαίρι οπότε και είχε πάρει το αυτί μου ότι εν όψει Ολυμπιακών θα οργανωθούν δυο-τρεις εκθέσεις μοντέρνας τέχνης στην πρωτεύουσα.
Η πολύ συγκεκριμένη μύγα που με τσίμπησε λέγεται Monument to Now.

Διατηρώντας το μεσογειακό ταπεραμέντο, έξι ολόκληρους μήνες μετά - και μόλις πέντε μέρες πριν τελειώσει! - αποφάσισα ότι έπρεπε επιτέλους να πάω αν ήθελα να την προλάβω.

Και πήγα. Σ΄ ένα κτίριο του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ, απέναντι από ένα σχολείο και δίπλα σε κάτι ερειπωμένα υφαντουργεία της Ν. Ιωνίας - ούτε καν οι κάτοικοι της περιοχής δεν ήταν ενήμεροι για την ύπαρξή του.
Δύο ολόκληρες, βροχερές ώρες του απομεσήμερου με εγκλώβισαν εκεί. Και βγήκα γεμάτη από εικόνες, ερεθίσματα και προβληματισμούς. Αλλά και με μια απορία: ΓΙΑΤΙ ΗΜΟΥΝ Η ΜΟΝΗ ΕΠΙΣΚΕΠΤΡΙΑ (πλην δύο μαθητών που πρέπει να πετάχτηκαν σκαστοί από το απέναντι σχολείο) ΚΑΘ' ΟΛΟ ΤΟ ΔΙΩΡΟ σε μια τόσο αξιόλογη προσπάθεια που σπανίζει στην μικρή μεγάλη μας πόλη;

Διότι η έκθεση τίποτα δεν είχε να ζηλέψει από την Outlook - ή σχεδόν.
Διότι το υλικό, πλούσιο και πολυμερές, ξεφεύγει μακράν από τα όρια των Διαπολιτισμών (την άλλη έκθεση της πολιτιστικής ολυμπιάδας, στη νέα πτέρυγα του Μεγάρου Μουσικής).

Αλλά βέβαια, ποιος είδε αφίσα για το εγχείρημα αυτό, διαφήμιση ή προβολή;

Αντίθετα, τα χαρακτικά του Rembrandt στο Μουσείο Μπενάκη τα έβλεπες κολλημένα στη βιτρίνα όλων των βιβλιοπωλείων στην οδό Ακαδημίας.

Αλλά βέβαια, ένας Τιερί ντε Κορντιέ μας χρειάζεται, ένα σπέρμα κι ένας σταυρός, για να ανοίξουνε οι πύλες των καναλιών και των παραθύρων και να γίνουν χείμαρροι και πόρτες, απ' όπου θα μπάσουν τον κοσμάκη στον κόσμο της τέχνης και πάλι...

ΥΓ: Να σημειώσω ότι η έκθεση είναι δωρεάν (όχι επειδή γκρινιάζουμε για το απαράδεκτο εισιτήριο της Εθνικής Πινακοθήκης...). Επίσης η ιστοσελίδα αξίζει τον κόπο.

Παραμονή της επόμενης μέρας

Και πέρασε η νύχτα και γίνηκε μέρα στου τροχού τα γυρίσματα....

Μη φανταστείτε καμιά οπτασία ηλιόλουστη, βέβαια, με πολύχρωμα λουλούδια για χάντρες περιδέραιου ή έστω με καψαλισμένα φτερά από τη θαλπωρή των αλκυονίδων.

Μπα.

Μέρα πολιορκίας - που σημαίνει βροχερή και περίκλειστη. Με τις λακκούβες της, τα πιτσιλίσματα, τα γλιστρήματα και τις λάσπες της. Με το φόβο της ομπρέλας του μπροστινού μες στο μάτι. Με την υγρασία των βλεμμάτων. Με τα όλα της.

Ξημέρωσε πάντως.

Άιντε να πλατσουρίσουμε λιγάκι ακόμα προς τα μπρος.

Η άνοιξη θα' ρθεί.

[Μα τώρα... είναι 'καταχώριση' αυτή που εΠΟΣΤιασα;]

"In the dark of night, those small hours..."

After all it was a long night.
She succeded to make the bed feeling dizzy, as she was moving around and round. How funny to have struggles with a bed, she thought.
Wanted to vomit the thorns of her past and smile to the future.
She was shaking - not from pleasure but from fever.
She was suffering - from this fever of compunction.

Bones were making the same strange sound under the sheets as the wooden floor that crackles in the middle of the night - old red castle of memories in southern England, she thought.
Bones made her discover the definition of pain.
Bones made her discover the definition of aptable.

She was there all alive, hovering between dreams of consciousness and reality of dreams.
After all it was a long night.

TRiViaL TRaVeL collection

"Mais les vrais voyageurs sont ceux-lá seuls qui partent

pour partir." Charles Beaudelaire

"Don't forget to pack your peace of mind."

advertisment, American Express, Traveler's Cheques

"Three things are weakening: fear, sin and travel."

Talment

"What gives value to travel is fear. It breaks down a kind of inner structure we have... stripped of all our props, deprived of our masks... we are completely on the surface of ourselves."

Albert Camus

"The world is a book: he who stays at home reads only one page."

Augustine

"Socrates said, to a man who claimed that he had returned home with nothing 'it serves you right, you travel with yourself'."

Seneca

["You are a traveller at heart. There will be many jouneys."
fortune cookie in a chinese restaurant]

easily

Oh and about this word 'revolution': I feel like it is so used and abused, so worn out. I don't know if that is the reason or it is just an obsession of memory from my adolescence, BUT I can't help thinking of the Oasis each time I hear the word...

"... gonna start revolution from my bed
cos you said the brains i had went to my head

...my soul slides away...
...dont' look back in anger i heard you say".... ;-)

[this post is all about when you find out how easily a part of comment box can become a post with its own substance :P]

2DAYs' 2 BOBs

...

She lit a burner on the stove and offered me a pipe
"I thought you'd never say hello," she said
"You look like the silent type."
Then she opened up a book of poems
And handed it to me
Written by an Italian poet
From the thirteenth century.
And every one of them words rang true
And glowed like burnin' coal
Pourin' off of every page
Like it was written in my soul from me to you,
Tangled up in blue.

Bob Dylan - Tangled up in blue mp3

...

(the road of life is rocky and you may stumble too,
So while you point your fingers someone else is judging you)

...

Don’t let them change ya, oh! -
Or even rearrange ya! oh, no!
We’ve got a life to live.They say: only - only -
Only the fittest of the fittest shall survive -
Stay alive! eh!

...

Could you be loved and be loved?
Could you be loved, wo now! - and be loved?

(you ain’t gonna miss your water until your well runs dry;
No matter how you treat him, the man will never be satisfied.)

Bob Marley - Could you be loved mp3

the Omnipresence of No-one

"The telescreen received and transmitted simultaneously. Any sound that Elia made, above the level of a very low whisper, would be picked up by it; moreover, so long as she remained within the field of vision which the metal plaque commanded, she could be seen as well as heard. There was of course no way of knowing whether you were being watched at any given moment. How often, or on what system, the Thought Police plugged in on any individual wire was guesswork. It was even conceivable that they watched everybody all the time."

[1984 by George Orwell]

George Orwell played the Jules Verne of his times with his all fictive (though insightful) conception of the future social construction. Of course this work became mostly famous after the
advent of reality shows like Big Brother, which rendered 1984 as well as the Truman Show a prophetic visualization of the new "technologies of power". Inevitably this gets me back to Michel Foucault who argues that "being recognized as having knowledge is also a source of power because it lets you speak authoritatively about what other people are, and why they are that way".

Of course it is not by superficiality that Foucault calls these mechanisms "techonologies of punishment" rather than of power. It is that these new techologies, as the Jeremy Benham's Panopticon to which he refers, seem to develop a more 'efficiant' way of punishment than the 'classical' one which requires closed cells and tortures. In the Pan(=all) opticon(=observation), which could be considered as the absolute visualized proportional (construction) of power, only one central person (central power of the system) is enough for the supervision of all the prisoners (the peripherical units of the system) in this circular design of prison. So ultimately it is not the punishment itself that exerts power, but the idea of the potential to get punished - fear.

The sentiment of an invisible omnipresence (while similtanuously the Law-Observer remains unseen) seems to get proved nowadays as the most efficiant exertion of power. The key of the efficiency lies on the ascertainment that the Observer doesn't even need to be there and observe (after all he is unseen). All is matter of construction and psychological manipulation.

Seems like the utopy is getting realised: each and every person is controlled - by the No-one.

[ThankUs go to D. for his comment in the previous post; it served to me as a stimulation to think again over Foucault.]

Εμμονές

Αν δεν έχεις το χρόνο να κάνεις κάτι σωστά
πρέπει να βρεις το χρόνο να το κάνεις ξανά

- anonymous

Helpless...µΊ»Ήΐ±ΑΞ

pf! Leopoldina, that's how I call my laptop, seems to have been already raised up with a strongly indepedent personality. Stubborn, I would rather say... I have been able to tape those nice greek characters for almost 3 weeks when suddenly, just one hour ago, greek is not writtable anymore (except in the address bar or in the WordOffice).

I checked the Regional and Language Options in the Control Panel, the Internet Options, the Encoding, I started the prayers, exercised a bit of yoga, promised (Leopoldina) a whole day of rest (!) and a screen-cleaning, tried the vudu... nothing works. When I tape the word "ekliparw" [=I beg] in greek characters, I still get this: µΊ»ΐ±ΑΞ !!

Any ideas?? E K L I P A R W

[here, in the comment box, or contact me in emp33xak@hotmail.com .]

πέντε/cinco/fünf/ cinq/five/cinque/ fem/пять/vigf

the first fwded message of the new year! ;-)

Φως εκ φωτός

Χειμωνιάτικη ελληνική λιακάδα που σε θρέφει. Των Φώτων σήμερα - μυρίζει σαν Κυριακή στους άδειους δρόμους, τις πλατείες και τα πάρκα. Δεκάμισι το πρωί έξω από το Άλσος Παγκρατίου ακούς τις καμπάνες και ταυτόχρονα ο ήλιος ασημίζει τα κεραμίδια του 7ου δημοτικού σχολείου. Ήχος και φως.

Μέρα να βγάλεις βόλτα στον Εθνικό Κήπο τα αγέννητα παιδιά σου, να ταϊσουν τις πάπιες με τα κόκκινα γαντάκια τους στα χέρια.

Μέρα να ξετυλίξεις την κορδέλα της παραλιακής ορμίσκο τον ορμίσκο και μετά ταβερνείο και ρετσίνα - κι όταν νυστάξει το απομεσήμερο, να το κεράσεις φραπέ από το περίπτερο στο παγκάκι μπροστά στο Φλοίσβο.

Μέρα να χαζεύεις τα στρουμφάκια των παιδικών σου χρόνων στην τηλεόραση και ο Γκρινιάρης να σοιχτοιρίζει που αύριο τα μαθήματα πάλι αρχίζουν κι εσύ τίποτις δεν έχεις διαβάσει, τίποτις.

Διώχνω με την αγιαστούρα το πνεύμα του πειρασμού. Δε θα πάω βόλτα ούτε πουθενά - το βιβλίο της Judith Butler, κλειστό πάνω στο γραφείο, αδημονεί να μεταμορφωθεί σε εργασία πεμπτοετούς. Χρόνια Πολλά.

God's parentage [?]

How is the idea of an "Upper Force" conceived [with several and yet divergent faces] in the diverse societies, cultures, civilisations, peoples and times? What is hidden behind the myths - all different (one from another) and all with almost the same convergent telological inaccessibility? I mean by that, there is an uppest level in the apprehension of this creature from where one cannot go further with the 'who-created-that' series of questions within the very same discourse that the idea of the existence of this creature is visualized/generated.

Nietzsche in On the Genealogy of Morals claims that God is created by the will-to-power as an act of the self [who acts as a Subject]; in other words the creative powers that produced the thought of God derive of human powerlessness. But then a paradox appears:

"[...]How can the inaccessible Symbolic, be rendered inaccessible by a power (the will-to-power) that regularly institutes its own powerlessness?"

[Gender Trouble, Judith Butler]

That's how i often get my brain burnt... :P

Ground zero (and let's not discuss about Da Vinci Code now, hein?) ;-)

Η άρνηση της κατάφασης - ή IMPOSSIBLE IS NOTHING (2) ;-)

Ένας φιλόλογος επισημαίνει στο ακροατήριό του:

"Σε κάποιες γλώσσες του κόσμου δύο αρνήσεις μας δίνουν μια κατάφαση, ωστόσο σε άλλες γλώσσες, δύο αρνήσεις δίνουν εκ νέου μια άρνηση - επομένως δεν μπορεί κανείς να οδηγηθεί σε ολοκληρωτικά συμπεράσματα. Αντιθέτως μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι δεν έχει βρεθεί γλώσσα όπου δύο καταφάσεις δίνουν μία άρνηση..."

Κάποιος μουρμουρίζει από το ακροατήριο:

"Ναι, καλά..."

Kαλημέρα...και εις άλλα με υγεία

Τhat's my gift to you, for I'm celebrating today 3 months in blogosphere!
This new link, discovered and added here, A t h e n s, deserves a post for its own._

[Oh, and don't skip intro... I haven't yet decided what is the best, the pics or Hatzidakis' music.]

ShORT STORy (2) STubborn ORientation

Thought that she had solved the matter of freedom but it is here again.
"The path to freedom gets through deprivation."
Otherwise: "One's freedom ends where other's freedom begins".

Mind overflown obsessively with one word: tameless.
Tameless she feels.
She blows up her hair and steps off the room.

"There are no coincidences. The hazard is fatal."
Christopher Hampton